Papierre blogt

3 foto’s in 1 keer dan maar. Omdat ik eindelijk nog eens zou meezijn (want hierachter heb ik mezelf weer helemaal ingehaald) en omdat ze toch over hetzelfde onderwerp gaan, mijn basiscursus als moni bij Kazou, de reden waarom ik zo achterop raakte. De reden waarom ik nu pas een verslag post? Omdat mijn over-enthousiastheid me vlak na de cursus nog niet in staat stelde om een zin te typen zonder 3 keer ‘bère’ en 5 keer ’super’ in. Nu ik wat afgekoeld ben, is het tijd voor een kort verslagje.

Basiscursus. Super. Top. Fantastisch. Om nooit te vergeten. Leerrijk. Vriendschap. Mijn eerste impressies. Zo zou ik de basiscursus omschrijven, moest ik maar beschikken over 10 woorden. Gelukkig mag ik veel meer woorden gebruiken, zodat jullie de sfeer op basiscursus – BC voor de vrienden – ook kunnen proeven. Want sfeer was er, laat daar geen twijfel over zijn. We waren met een fantastische groep waarin het leek alsof iedereen iedereen kende. De instructoren – ze wilden geen moni genoemd worden, we waren namelijk allemaal moni – waren ook fantastisch. Stuk voor stuk super mensen.

Basiscursus, daarvoor hadden we ons ingeschreven. Dat we niet op de schoolbanken gingen zitten, vermoedden we al – wij, basiscursisten, zijn namelijk niet achterlijk – maar dat alles zo plezant zou zijn, konden we niet dromen. Alle ‘lessen’ werden ingekleed met spelletjes. Spelletjes die het kind in ons weer helemaal naar boven brachten. Want kinderen doen niets liever dan met eten smossen in spelletjes als ‘toeftoef slagroom’ of ‘tok tok melocake’. Of wat dacht je van een vierkant vormen met je leefgroep – kleinere indeling binnen de basiscursisten – terwijl je geblintdoekt bent een een ei in je mond hebt? (Onder ons gezegd en gezeverd: twas een makkie!)

Leefgroepen. Daar waren er 5 van, ieder gekenmerkt door een eigen kleur en we moeten eerlijk toegeven, we wilden allemaal de ‘beste en tofste’ leefgroep zijn. Der kwam dus wat gezonde compititie aan de gang. Iedere leefgroep wilde zich profileren en iets hebben wat alleen voor hen gold. Zo zag je de donkerblauwe altijd met een zwembandje rondlopen, dat opgeblazen werd bij ieder fluitsignaal, liepen de rode altijd met een pop – Sara, die later vermoord (opgegangen) werd door Janina (en Jonathan) – rond en riepen de lichtblauwe altijd ‘Ja, laten we dat doen’, terwijl al de rest riep: ‘Hé, wat een goed idee!’

Alles was een leermoment, de spreuk van het kamp. Als er iets dreigde mis te lopen, werd dit al snel weggewuifd met deze spreuk. En alles was effectief een leermoment. We werden ondergedompeld in levensechte situaties. Leidt een eigen minidagtocht, waarin ieder zijn eigen rol krijgt (zo waren er mensen verantwoordelijk voor het kaarlezen, anderen voor het entertainment en nog andere werden EHBO gevallen). Vooral de eerste groep – de mensen die een poging deden de stafkaart te lezen – kregen het hard te verduren. De ene groep profileerde zich als ware padvinders door in ‘no time’ de kortste route tot de bestemming te vinden, terwijl de andere groep zich eerder bewees als ‘tsjolders’ door verkeerd te lopen en meermaals over prikkeldraad te kruipen.

Tenslotte was er een dag die we helemaal zelf moesten voorbereiden. In groepen kregen we tijd om een hele dag voor te bereiden. De dag starte met olympische spelen voor gehandicapten, waarbij je zo elegant mogelijk honkbal probeerde te spelen met je hand aan je been gebonden, wat niet vanzelfsprekend was. Daarna volgde een bosspel waarin de heren In, Qui en Sitie een heks probeerden te verbranden, en 1 waarin je zelf het leven van Pino – van Sesamstraat – in handen had. Tijdens de manuele slaagden we erin via allerlei spelletjes – waarbij we te weten zijn gekomen dat een ei in het haar niet zorgt voor een optimale geur… – een pizza samen te stellen. Tenslotte volgde er nog een avondspel, waarin we opzoek gingen naar Alex en een sublieme, fantastische avondsluiting om nooit meer te vergeten.

Je merkt het, niets dan lof over het kamp en de instructoren. Als het van mij afhing, werd iedere week veranderd tot basiscursus!

*wie helemaal tot het einde las, verdient een warme chocomelk!*

Autorijden is fun en ik word er vrolijk van. Achteraf wel te verstaan, want op het moment zelf heb ik geen tijd, ik ben te geconcentreerd. Autorijden is namelijk moeilijk. Moeilijk? Nee, ik overdrijf. De beste definitie van autorijden is: veel dingen tegelijk doen en ze allemaal goed doen. U denkt nu: oooh, Papierre is een vrouw en vrouwen kunnen 2 tot 999 dingen tegelijk, dus dat kan geen probleem vormen. NEE!

Ik wil vandaag, hier en nu – hic en nu voor de dikkenekken onder ons – deze stelling ontkrachten. Ofwel is deze stelling totaal fout, onwaar, ofwel ben ik de uitzondering die de regel bevestigt. Want dat de regel niet van toepassing is bij mij, wordt heel duidelijk als je mij in een auto plaatst. Ofwel draai ik aan de sleutel, ofwel kijk ik, ofwel draai ik, ofwel verander ik van vitesse, ofwel steek ik mijn fleche pinker aan ofwel … Maar dat allemaal tegelijk? Vergeet het!

Toch ben ik bij terugkomst steeds enorm vrolijk en energiek, maar dit kan ook aan het groene lentegras liggen.

Ik weet niet of iedereen het goed en wel beseft, maar vandaag is het geen gewone dag. Nee, vandaag moeten we allemaal – in theorie – naar beneden kijken en zeggen: ‘danku moeder aarde’, maar in praktijk doen we gewoon verder met wat we bezig zijn, zonder aandacht te besteden aan de dag van de aarde. Het is maar best dat Google zulke dingen van tijd tot tijd zegt, anders weet geen kat het. Alhoewel…nu is er ook geen kat die het weet (heb je ooit al katten zien weten?). Terug naar dag van de aarde. Dit is een warme oproep om morgen iedereen een prettige dag van de aarde te wensen. Gewoon. Omdat dat wel eens plezant kan zijn.

Woeh, Papierre heeft hier maar net op tijd een technische fout kunnen verijdelen. Het scheelde geen haar, of de foto was onzichtbaar (voor de oplettenden onder ons: ja dit rijmt).

We moeten het toegeven. Er is iets. Je voelt het. Er is iets wat ons allemaal verbindt zonder dat we er ons bewust van zijn. Iets wat groter is dan onszelf, waar we ons niet kunnen tegen verzetten. Inderdaad, we hebben allemaal hetzelfde besef in ons, we denken er allemaal hetzelfde over en we moeten het gezamelijk durven toegeven: we all like canon! En het is waar, ik heb het zelf getest en dubbel getest en ik ben akkoord: with canon, you can!

Omdat je soms je emo-kant boven moet halen. Omdat emo zijn soms wel eens plezant is. Omdat we weten dat het om te lachen is, want eerlijk waar: Papierre was nooit gelukkiger dan nu. Ahja, want het gras is altijd groener in de lente.

Het is trouwens ferm moeilijk om te schrijven in spiegelschrift. Echt. Don’t try this at home!

Ik voel me lente. Nee, ik voel me zelfs meer en meer zomer. Hoe dat voelt? Enorm goed. Elke dag ben ik energieker en optimistischer. Meer dan ooit kan je overal de goed kant vinden. Prachtig.

Kleuren komen op, overal om je heen. Papierre houdt ervan. Gras heeft eindelijk weer een groene kleur om ‘U’ tegen te zeggen. Gedaan met dat grauwe, doffe, verstoten wintergras. Wintergras hoort er niet te zijn. Beter geen gras dan zo’n gras, denkt de doorsnee mens terecht bij het zien van wintergras. Neenee, weg ermee! Vanaf nu aanbidden we allemaal het mooie lentegras. De kleur, de geur, het gevoel – iets minder, want het stekt.

Genieten!

Papierre heeft vele hobby’s, maar er is er toch wel 1 die dit laatste jaar de overhand nam. 1 hobby die ze toch steeds meer begint te appreciëren omdat ze hem wegens tijdsgebrek veel minder kan beoefenen dan vroeger. Deze blog heeft daar nogal wat mee te maken, omdat het meestal hierdoor komt dat ik de hobby niet zo kan beoefenen als ik dat vroeger deed. Toch doe ik het nog iedere dag – uitzonderingen bevestigen de regel. Jaja, u raadt het welicht al, Papierre houdt enorm van slapen. Hoe langer ze leeft, hoe meer ze slaap apprecieert en beschouwt als een aparte bezigheid. Ik doe het niet voor de dromen, nee, maar het is natuurlijk altijd mooi meegenomen.

En ik weet niet waarom, maar het is alsof ik gedwongen wordt om de zin ‘alles is vergankelijk‘ hierbij te zetten, dus doe ik dat maar.

Vandaag heb ik iets herontdekt. Ik heb een gezeldschapspel, dat al lang in de kast lag te verstoffen, weer bovengehaald. Papierre was vergeten dat het zo’n plezant spel was. Op sommige vlakken wat verouderd, maar over de gehele lijn schoort Brainstorm best goed. Het concept zit als volgt in elkaar: je krijgt – met je groep – een vraag waarop je 10 antwoorden moet geven tegen de tijd. Klinkt veelbelovend, niet? Ik zou zeggen: ‘kopen die handel’, maar ben er zeker van dat ze het niet meer verkopen omdat enkele vragen achterhaald zijn. Een spijtige zaak.

Wat doe je in de file?
Vlaamse vrouwen met een sexy reputatie?
Waar doe je batterijen in?
Wat koop je per 2?
Films over de oorlog in Vietnam?
…

Dit weekend stond Zwevegem op zijn kop. Ieder inwoner was op zoek. Er was iemand verloren en iedereen was op zoek, IEDEREEN. Het land stond in rep en roer. Televisie, radio en winkels organiseerden al grote opsporingsacties. Iedereen zat er constant mee in zijn hoofd en maakte zich doodongerust. Chiwawa Happy was verdwenen. Wat als dat klein lief dingske nu eens onder een auto terechtkwam? Wat dan? Chiwawapudding? Nee, dat wilden we in Zwevegem niet laten gebeuren, dus gingen we op zoek  (lees: als we uit ons huis kwamen om boodschappen te doen, keken we wat extra uit ons doppen) en het heeft gebaat. Zondag was de hond ter grootte van een pralinedoos weer terecht. Oef! Opluchting!