Het is weer zover. Precies 365 dagen geleden werd Papierre 17, wat wil zeggen dat ik vandaag 18 wordt. Ik haat verjaren! Na al die jaren trap ik er nog altijd opnieuw in. Nog altijd verwacht ik dat er iets speciaals gebeurt op die dag. Dat de bomen – speciaal voor mij – eens een dag rood zien bijvoorbeeld, dat er voor mijn raam 18 kleurige vlinders komen vliegen, dat iedereen met een grote feel good smile rondloopt en me extra in de bloemetjes zet. Ieder jaar verwacht ik een dag die ik nooit zal vergeten, een dag die nergens kan aan tippen.

En toch, zijn de bomen nooit rood, zie ik niet meer vlinders dan anders. Ja, iedereen kijkt eens op, wenst je proficiat en doet weer verder met wat ze bezig waren. Verjaren is ieder jaar een ontchoocheling en een dag waarvan ik al op voorhand weet dat ik depressief rond ga lopen. Gewoon, omdat het eigenlijk een gewone dag is, net als alle anderen.