10 dagen nadat ik mijn blog officieel geopend heb, voel ik de noodzaak iets wereldkundig te maken. 10 dagen van stilte, nu al, terwijl mijn goede voornemen om regelmatig te posten nog vers in mijn hersenpan ronddanste – of liever rondslenterde, van dansen is er de laatste dagen niet veel sprake meer in mijn hersenpan, ja, het fenomeen vakantie heeft ook mij flink te pakken – en toch. Toch heb ik het nog niet kunnen nakomen. Maar nu, na 10 dagen stilte, nog een bericht. Een teken van leven.

Nee, het is geen goed nieuws. Ik wil de wereld waarschuwen, dat niemand hetzelfde overkomd wat ik de laatste dagen – en vooral nachten – heb doorgemaakt. Want heel mijn bioritme is verstoort door dit bijna dodelijk fenomeen. Slaap is ver te zoeken, wegens de vele nachtelijke jachtpartijen die ik de voorbije nachten herhaaldelijk heb ondernomen, van plan het probleem bij de kiem te smoren. Want ja, de muggen en andere beesterie heeft mijn kamer veroverd. Zalloezies (zo’n zalig woord) hebben ze ook dit jaar niet kunnen tegenhouden en ook door muggenmelk en andere wondermiddeltjes laten ze zich niet weerhouden mijn bloed te stelen. Een ware schande. Mijn hele lichaam bezoedeld met hun bollen, rode vlekken. En jeuk! Jeuk dat je je het niet kan inbeelden. Jeuk zoals je je dat nog nooit hebt voorgesteld! Jeuk 10 keer erger als de jeuk die je voelt aan je vervellende been als die 8 weken zit opgesloten in een plaaster. En als je nog niet gelooft hoeveel jeuk ik nu heb

Jeuk, jeuk, jeuk, JEUK!

En alsof dat nog niet genoeg is, is er door die jeuk ook een hevige strijd in mijn hoofd losgebarsten want terwijl het duiveltje in mijn hoofd voordurend mijn handen commandeert te krabben, – want kleine papierre leerde altijd, als je jeuk heb moet je krabben – zegt mijn engeltje niet te krabben, al jaren geleden heb ik namelijk voor het eerst ondervonden wat er gebeurd als je toegeeft aan je duiveltje. Grote witte lelijke ronde dingen – littekens – komen zich dan gewillig op de plaats van de muggenbeet bevestigen. Littekens als een doorn in mijn ogen, en die van anderen. Wat ben ik jaloers op mensen zonder zoet bloed. Dus, bij deze een oproep aan iedereen. Wie geen zoet bloed heeft en bereid is te ruilen met mijn mooi blauw (adelijk?) zoet bloed, geef een gilletje en u kan binnenkort genieten van het zoetste bloed ten huize papierre.